Wielkie pytania. Lubimy stawiać pytania niestosowne. Podobnie pyta uczony w Prawie: Które przykazanie jest największe? Pytanie niestosowne z dwóch powodów. Po pierwsze, nie pyta, by się dowiedzieć, ale dlatego, by wystawić Jezusa na próbę. Po drugie, po co pyta o największe, skoro pogubił się w najmniejszych – sześciuset trzynastu. My również lubimy pytać jaka metoda wychowawcza jest najlepsza, jaki lek jest na wszystko, jakie nabożeństwo jest najważniejsze. Tymczasem nie pytamy o istotę, ponieważ spieramy się o to, który wizerunek Jezusa na obrazie jest najbardziej autentyczny, a zapominamy o dostrzeganiu Go w obrazie jakim jest człowiek. Dlatego tak mocno burzy nasze myślenie o Bogu prawda o Wcieleniu. Stał się człowiekiem, by mieć Go w kim kochać.
Nawrócenie językowe. Kiedy człowiek popełnia zbyt dużo błędów językowych, potrzebuje językowego nawrócenia. Podobnego nawrócenia potrzebuje język religijny. Polega ono na zastąpieniu spójnika „albo” spójnikiem „i”. Ten pierwszy jest rozłączny, to znaczy łączy, by ostatecznie dzielić. Trochę jak nasze idee, w których łączymy się z sobą, by oddzielać się od innych. Dobrze oddają to saduceusze i faryzeusze. Co ich dzieli? Wszystko. Co ich łączy? Nienawiść do Jezusa. Podobnie jak nasz Bóg i wróg. Czasem trudno o prostą odpowiedź, co łączy bardziej.
Miłować całym sercem. W schorzeniach kardiologicznych charakterystyczny jest lęk przed tym, że przeforsuje się serce. Ciśnienie za niskie – szukamy sensacji, za wysokie – zawieszamy działanie. Boimy się angażować całym sercem, jakbyśmy bali się udaru z miłości. Boimy się kochać całym sercem, a czasem nawet boimy się spocić dla drugiego. I wciąż pytamy niestosownie i nierealnie – które przykazanie jest największe?
